Sancağı Seren Alay

yakındaki düşmüşleri bırakın, dedi

arkamızda kimse yok

alay, sancağı yere serip uzaklaşmıştı.

soğuk geceyi deliyor 

gündüz akılda kalmıyordu yaşanan 

gırtlağa dayanan can olduğunda 

teferruata bürünüyordun sen de.

evet unutmuş olmak gerekiyordu şimdiye 

bulantıların susması için.

elimizde ne kaldı 

ne önemi varmış aşkların

gece patlayan fırtına

varlığı dahi damızlıyor kandan kemikten

daha dün her şeyin berrak

gökyüzünden salınacağını..

gözlerle anlaşılacaktı her şey 

karanlık belirdiğinde

kör karanlık.

elinde ne varsa osun.

hani son yüzyılın romantizmi

nerede?

ne kattı havan toplarına, güdümlü bombalara?

çelikten aşkların yarıldığını gördüm

kalemin sustuğunu

intihar eden düşünceleri gördüm.

muharebe; aklıma gelen

eskiyi, söğüt ağacına sakladığımız

mektupları 

denk gelişleri

dımdızlak kalışları

sapakları, korkuyu

imha ederken sevgilim

bir bütün olarak coğrafyanı 

kucaklamaya çalıştım ama

nafileydi

soğuk geceyi deldiği gibi

düşüncelerimi de 

deliyordu

seni nafileye karıştıran ne varsa

tüm müsebbiplere karşı 

ben de olacaktım

sancağı seren alayın içinde 

manasızı fark edip

koşmalıydım sana.

ben ne yaptım peki?