Ruhtan Gider
ölümünü garnizonun köşesinden izledi
ağzında cigarasıyla
köpek kulübesine sınırını çizmişti de antilop gövdesi
sarkan alacaya direnirdi öfkesiyle gözlerde
ummadığı parlaklık inzivaya bir gezegen atamasıydı
kavuşmak?
ruhtan gider.
seherde rüşt, baharda yazgı
inzivanın köşesi keskin
cepkeninden mızraklısını çıkarırdı
şehir yolları ve nöbette unutulan
şarjör acımasızlıkla yoğururdu alnı
bir takım bir kravat
yüce divanda çenesinin altını gösterdi
namlunun yuva yaptığı
sırtındaki soğuk yarasına merhem
gireceği toprağı dört satıra sığdırmış
köşeli tabutları yaktığı sırp köyü de
düşmezdi dilinden
ne denir bilinmez ama
nefesi bilirdi hatrını
şahsına münhasır ruhun ciğerlerine
eriştiğinde
maytaplarla dolu her toprağı
öylesine aşklar gizlemiş
gözlerinde fer dilinde söz kalmadan
bir dizi yangınlarla uzaklaştırılmıştı
kendinden kederi
"seni ilk gördüğümde
doygun bir alfabe bulmam gerekti."
Yorumlar
Yorum Gönder