İntikal

atların nallarına karışan bir onur-suzluk

yerden yükselmedi atlar

evet dedi J. onların yüreklerini çaktım

J. sağlamdı

pırlantadan broşları vardı 

küheylan başlı oyulmuş pırlantalar

J. onurluydu ve iyi yazıyordu 

tırmıkla kazıyordu kağıdı 

yosma bir entelektüel topluluğundan

fazlasıydı

bunları yaşadım A. 

geriye dönük tırmandım basamakları

ihmale gelmeyen bir tutkuydu

yükselmek

neticede yaşam buna zorluyordu

ben yaşamdan fazlasıydım

düşmeden tutunduğum her şeyi 

sımsıkı tuttum ve yere çaldım 

yine tırmanmaya başladım 

kendi varlığımı ispata zaman yoktu

devrilmek mi istiyorsun devirmeliydim

gelmek mi istiyorsun atla arabaya

yaşam neyi istirham ediyorsa o

bitmek bilmeyen bir oyun

ama derin değil 

üzücü 

kendim yapmalıydım

yüreğimden akan her şeyi 

anlamalıydım

yaşamımın elçisi olmalıydım

evet A.

her zaman böyle olmaz

bazen demir atıyordum

inançlarıma yetemediğim anlar oluyordu

böyle anlarda durmam gerektiğini 

hissediyordum

derin bir bahş sızıyordu içimden

havaya karışan sis dumanları 

mavi dumanlar

hesap sormayı da hissederim

kendimle cebelleşirken

başkalarından da hesap sormak

yaftanın mecburi intikali

gerek yok, sevgilim A.

J. bir çemberin içindeydi 

kof

kendine dolu olmaktan başka

çıkış yolu olmayan 

çemberden bir labirent

J. sertti

kendini tuhaf olmakla sınamazdı

hiçbir şey tuhaf değildi 

belki ihtimalsiz belki bomboş 

fazlası değildi 

kendisini absürt küreye

bir balyoz darbesi olarak

tanımlardım 

J. şuurun kalbine saplanmasıyla

yeniden doğduğunu ve

fazla yavan bulduğu arzdan

çözülmenin bir yolunu

bulmanın elzem olduğunu 

söylerdi 

A. sevdiklerinde bir yol bul

biliyorum zor belki de manasız

sevmek ve deşip yolu bulmak

ama 

bu kadar işte altı üstü toplasan

sevgiyle.