Teğet Geçen Kurşunun Kanattığı Ruhun Sancısı

orman kapkara ve 

yağmur kızgın, kızıl bir kaplan dişi

kanla bulanmış dudakların arasından

yüzyılın son anatomisi okunurken

ceplerde maytap ve gümüş bir eşkıya

dahiyane fikirlerin kapana kıstırılmış 

son partisi, son danslar

dumandan gaza geçiştir sanayi devrimi 

ciğerlerimin bayram namazına soyunmasına 

intihar girişimlerimden birisi daha denir sonuç olarak

kaygan fayansa boşalan yağmur süvarisi

coşku getirir dümdüz direksiyona

hakimiyet tepetaklak olur ve

kafadan sızan kan 

bilgeliğin derin uykusunu özler

kapanda kısılı kalmış umut kaynatan yürek ocağı

sevmenin bir devrim 

inanmanın bir geçiştirme olduğunu fısıldar

ölümün acilen yaşamıma dönmesi için

kapkara ormanın

azı dişli kaplanına

muhtacım

tahayyül ehlinin susuz kalmış evrensel öncüsü olarak

muammalı bir resital sadece

atlar nalların en ucuna yükleyerek bütün yükü

dans ederken kafamın ücrasında

gökyüzü suskun

sen yoksun

kim olmalı, kim hiç

yalnızlığın varoluşu mu kalabalıktan sadece

yok olmanın özlemini de ekleyebilir miyiz

periyodik tablonun herhangi bir gölgesine

yarım kalmış kült bir sanat eseri 

düşlüyorum 

kurşunun yürekten teğet geçtiği 

yine de öldürdüğü zamanlarla birlikte

zımni bir üsluba sahip

hayatın

en optimist sancıları

beynin uyuşması

ve yüreğin hala atarak

yaşamaya tuz basması

yarım kalmış bir sanat eseri düşlüyorum

gelseydin madem

napayım